ต้องได้เจอกันอีกแน่นอน.....
ชั้นรู้สึกได้..
เพียงแค่ตอนนี้เท่านั้น
ที่เราอยู่ด้วยกันไม่ได้
...ตอนนี้
...ต่อไป
แต่
" ไม่ใช่ตลอดไป "
คำว่า "บ๊ายบาย" ไม่จำเป็นต้องเอ่ย
เราไม่ได้จากกัน
เอาเป็นว่า
" ไว้เจอกันนะ " ก็แล้วกัน.........................
ขอบคุณที่อยู่เคียงข้าง..
[ชั้นคงรักเธอหมดหัวใจ....หากเราเจอกันได้เร็วกว่านี้]
แคมปัส ....
ขนมที่กระตุ้นต่อมความทรงจำวัยเด็กของใครหลายคน
บางคนอาจจะไม่...
แต่เรากินทีไรความทรงจำดีดีก็จะผุดขึ้นมาเสมอ
อย่างตอนไปเข้าค่ายผู้นำตอนม.6
เป็นค่ายที่จัดขึ้นให้เด็กม.6 ก่อนจะจบ
ให้มีความพร้อมสู่โลกใบต่อไป
......
กินกันเข้าไปสิ ....แคมปัสน่ะ ฮอตมาก ...ฮ่าๆ
ตอนปีใหม่ ณ เชียงใหม่ 2552
ไปเที่ยวกับเจ้าเงาะ....
เงาะก็ซื้อแคมปัสให้กิน
ก็กินกันเข้าไปอีกสิ
ระหว่างทางกลับบ้าน บนรถไฟที่แสนจะยาวนาน....
แคมปัส...เริ่มทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง
มันอาจจะมีเพียงไม่กี่เรื่องราว
แต่เรื่องราวเหล่านั้น...
มันเป็นตัวเชื่อมโยงไปสู่เรื่องราวดีดี
ความรู้สึกดีดีอื่นๆอีกมากมาย
ทุกอย่างจะพากันเอ่อล้นออกมา...
...ทุกครั้งที่ได้กิน
ขอบคุณแคมปัส ,,^^,,
*ps >> ตอนนี้แคมปัสอยู่ในช่วงแถมลูกข่างมหัศจรรย์
ตอนกลางวันงานไม่ทำ..
ตกกลางคืน ก้ยังไม่ทำ....
มันก็ไม่เสร็จน่ะสิ
นั่งฟังเพลงไปเรื่อย จนถึงเพลงๆนึง.....
"แม้ข้ามทะเลไกลจะกี่ครั้ง ขอให้ใจอย่ายอมแพ้
จิตใจต้องเข้มแข็ง อย่าหวั่นไหว
แม้ในตอนนี้ มันจะหนาวจับใจปานใด นั้นอาจเป็นได้ในใจที่ยังหวาดกลัว
คนเราต้องแพ้บ้าง เรียนรู้ความเจ็บช้ำด้วยตัวเราเอง
ความผิดหวังจะชี้ทาง เอาความแพ้พ่ายมาเป็นบทเรียนรู้ที่ล้ำค่า
อย่าไปเสียน้ำตา ก็เพราะเวลา จะสร้างคน "
(ข้ามทะเล : Indy cafe')
เราต้องพยายามให้ถึงที่สุด!!!
